Trochę historii

Początki Majdanu sięgają końca XVII wieku, kiedy to wójtowie pobliskiego Komorowa i leśniczowie tamtejszego królewskiego leśnictwa założyli obok wcześniejszej huty szkła „Potażnię alias Maydan”. Z czasem rozwinęła się obok huty wieś Majdan, zamieszkiwana przez jej pracowników (wówczas 59 mieszkańców).
W 1743 roku w Majdanie wystawiono drewnianą kaplicę a w 1765 roku August III ufundował tu za wstawiennictwem starosty sandomierskiego Józefa Ossolińskiego parafię. Erekcji dokonał biskup Kajetan Sołtyk. Cztery lata wcześniej, bo w 1761 roku, rozpoczęto budowę obecnego, murowanego kościoła, kontynuowaną potem staraniem proboszcza parafii Szymona Wątróbskiego. Świątynię ukończono
i poświęcono w 1792 roku. Konsekracji dokonał biskup przemyski Antoni Gołaszewski. W końcu XVIII wieku świątynię otoczono murowanym ogrodzeniem
z bramą – dzwonnicą (1794 rok).

Prawa miejskie otrzymał Majdan pod koniec XVIII wieku. Nie zachował się ani akt erekcyjny, ani wiarygodne źródła piśmiennicze, kto podniósł go do tej godności, daty wskazywałyby jednak, że nie-jak podają niektórzy, m.in. T. Opos w książce „Miasta regionu w XVII i XVIII wieku” – August III Sas, który zmarł w roku 1763, lecz Stanisław Poniatowski, ostatni w dziejach Rzeczypospolitej elektor i król, który w czasie koronacji przybrał drugie imię, August.

Jako prężny ośrodek handlowy, ściągał z odległych stron cotygodniowe targi tłumy ludzi, których nie mógł pomieścić nawet obszerny rynek. W roku 1857 pobliska Kolbuszowa, od dawna będąca miastem, awansowała na stolicę powiatu. W jego skład wchodziły trzy miasta: Kolbuszowa, Sokołów Małopolski i Majdan, który w tym czasie otrzymał „przydomek” kolbuszowski, przy którym pozostał aż do roku 1938, gdy Sejm Rzeczypospolitej przyznał mu nazwę Królewski motywując zmianę „historycznym pochodzeniem”.

Przed II wojną światową Majdan liczył 2200 mieszkańców. W latach 1941 – 1942 ludność Majdanu wysiedlono i urządzono tutaj obóz jeniecki żołnierzy sowieckich – Niemcy wymordowali wówczas 10000 jeńców. Na wystawionym w 1962 roku pomniku, stojącym w rynku w Majdanie Królewskim, umieszczona jest tablica z napisem: „Nigdy nie zapomnimy barbarzyństwa faszystów niemieckich, którzy w latach 1941-1942 w obozie na terenie Majdanu, głodową śmiercią pozbawili życia 10 tys. jeńców radzieckich”. W Hucie Komorowskiej,
w majątku M. A. Kozłowieckich pobudowano baraki, w których, w straszliwych warunkach, przetrzymywano setki Żydów zwiezionych
tu z różnych regionów Polski. Używano ich do niezwykle ciężkich robót przy karczowaniu lasu. Obóz wkrótce zlikwidowano, Żydów unicestwiono, a zabudowania przemianowano na obóz przymusowej pracy dla Polaków. W latach sześćdziesiątych społeczeństwo Majdańszczyzny ufundowało pomnik upamiętniający męczeństwo Żydów w Hucie Komorowskiej, który stoi na terenie byłego parku dworskiego.

Lata powojenne to czas powrotu wysiedlonej ludności i odbudowy domostw urzędów publicznych oraz szkoły. Lata dziewięćdziesiąte to okres największych inwestycji podjętych na terenie Gminy Majdan Królewski i jego największy rozkwit. Do najważniejszych należały:

o budowa nowej siedziby urzędu,
o budowa pawilonów handlowo-usługowych,
o rozbudowa szkoły podstawowej,
o budowa i oddanie do użytku Gimnazjum 2000r,
o budowa i oddanie do użytku nowego budynku
o Samodzielnego Gminnego Ośrodka Zdrowia.